غوطه

امروز به علت مسآله و محرکی که برام پیش آمد، این موضوع من را درگیر کرده که خواندن و گفتن، با لمس تجربه‌ها چقدر فرق میکنه؟ البته که می‌دونم فرق داره، ولی شما به عنوان کسی که می‌خوای جلو بری تا چه حد مجازی که تجربه کنی و تا چه حد خواندن آنها به تو کمک میکنه، درحقیقت نقطه تلاقی این دو مسیر کجاست که نقطه عطف و بهینه رویکرد زندگیت خواهد بود؟

حس می‌کنم باید بیشتر تجربه کرد، هرچند برای خیلی‌هاشون شاید پیر باشم ولی راهی است که نمی‌دونم تا کی باقیمانده عمر، برای حفظ کیفیت، باید رفت. این حس قوطه‌وری‌های هدف‌ها و آرزو‌های به تآخیر افتاده، کم کم داره مثل بیماری مقیم، عادتی بد از حس درک پایان و عدم آغاز می‌شود. نمیدونم این خرقه درویشی این مفلس را کی به گرو بر می‌دارند؟!