Am I?

Lose GMAT

Lose TOEFL

Lose energy

Lose money

Lose who

Lose what

Lose where

Lose when

Lose how

Lose life

Lose map

.

.

.

Lose myself?

Horizon of Life

من هستم و معمولاً از خوشبختي و يا شوربختي، عادت‌هاي قديمي را فراموش نمي‌كنم. در حوادث بيشماري كه از آخرين پست، اتفاق افتاده است، در حوزه اجتماعي و عمومي، از غم‌ها و اشك‌هاي بيشمار كه بگذريم، گرمي تازه زندگيم، مهمترينش است كه با طعم بهار، آن را به تجربه استثنائي بدل ساخته است. با اين حال اين شعر، تكرار زيادي است از فكرهاي خرداديم:

ای همه گلهای از سرما کبود خنده هاتان را که از لب ها ربود

مهر هرگز اینچنین غمگین نتافت باغ هرگز اینچنین تنها نبود

Life Path

وقتی قلاب را می‌بلعیم چه امیدی به فرار وجود دارد؟ و آیا حتی خبر داریم که قلاب را بلعیده‌ایم؟

Ivan klima, Waiting for the Dark, Waiting for the Light

Between fear & anger, select which one

به امیدی که ساحل داره این دریا
به امیدی که آروم میشه تا فردا
به امیدی که این دریا فقط شاه ماهی داره
به عشقی که نمیبینی شباشو بی ستاره
دل ما رفته مهمانی
به یک دریای طوفانی
باید پارو نزد وا داد
باید دل رو به دریا داد
خودش میبردت هرجا دلش خواست
به هرجا برد بدون ساحل همونجاست

Hopelessly

الان که دارم این پست رو می‌نویسم ساعت 2:30 بامداد شنبه است و آمار ساخته شده حاکی از پیش افتادن الفنون است. می‌دانی با چند درصد؟ 63 درصد همان آماری که اعلام شده بود از صبح جمعه. سردی عجیب تمام وجودم را فرا گرفته و مدام این شعر در ذهنم مرور می‌شود:

هر چه پیرامون ما غرق تباهی شد

آه باران، ای امید جان بیداران

بر پلیدیها که ما عمری است در گرداب آن غرقیم آیا چیره خواهی شد؟